Najlepsze filmy z Leslie Nielsenem: Król absurdu wciąż bawi!

Dlaczego Leslie Nielsen to wciąż król komedii?

Dla mnie Leslie Nielsen to absolutny fenomen, postać, która zdefiniowała komedię parodystyczną. Jego historia kariery jest naprawdę niezwykła. Zanim stał się królem śmiechu, przez dekady był cenionym aktorem dramatycznym, występującym w ponad stu produkcjach. Pamiętam go z poważnych ról w takich filmach jak klasyk science fiction "Zakazana planeta" czy kultowa "Tragedia Posejdona", gdzie grał kapitana statku. Kto by pomyślał, że ten poważny, przystojny mężczyzna, po pięćdziesiątce, dokona tak spektakularnej transformacji?

Punktem zwrotnym okazał się rok 1980 i film "Czy leci z nami pilot?". To właśnie tam, dzięki współpracy z genialnym trio ZAZ (David Zucker, Jim Abrahams, Jerry Zucker), narodziła się jego komediowa persona. Geniusz Nielsena polegał na tym, że potrafił wypowiadać najbardziej absurdalne kwestie ze śmiertelną powagą, zachowując słynną "kamienną twarz". Ten kontrast między powagą aktora a nonsensem sytuacji i dialogów był po prostu rozbrajający. To właśnie ta umiejętność, połączona ze slapstickiem i inteligentnym absurdem, sprawiła, że jego humor okazał się uniwersalny.

W Polsce filmy z Leslie Nielsenem cieszą się niesłabnącą popularnością. Dorastaliśmy na "Nagiej Broni" i "Czy leci z nami pilot?", oglądając je w kółko na VHS-ach i w telewizji. Jego styl komediowy, choć oparty na prostych zasadach, wciąż bawi kolejne pokolenia widzów, bo dobry absurd nigdy się nie starzeje. To dowód na to, że prawdziwy talent komediowy potrafi przekroczyć bariery czasu i kultury.

"Sekretem komedii jest to, żeby rozśmieszyć widownię, nie dając po sobie poznać, że się starasz być zabawny."

Absolutne klasyki, które musisz znać: Najlepsze filmy z Leslie Nielsenem

Miejsce 1: Seria "Naga Broń" rola życia jako Frank Drebin

Jeśli miałbym wskazać jedną serię, która najlepiej oddaje esencję komediowego geniuszu Leslie Nielsena, to bez wahania byłaby to "Naga Broń". To właśnie rola niezdarnego, ale niezłomnego porucznika Franka Drebina z Wydziału Specjalnego stała się jego absolutnym znakiem rozpoznawczym i ugruntowała jego status króla parodii. Drebin to postać, która mimo swojej niekompetencji i skłonności do pakowania się w kłopoty, zawsze jakimś cudem wychodzi z nich obronną ręką, pozostawiając za sobą chaos i salwy śmiechu. To kwintesencja absurdu, którą Nielsen zagrał z taką powagą, że aż trudno było uwierzyć, że to komedia.

Naga broń: Z akt Wydziału Specjalnego (1988) jak to wszystko się zaczęło?

Pierwsza część serii, "Naga broń: Z akt Wydziału Specjalnego", miała swoją premierę w 1988 roku i natychmiast stała się hitem. Film, będący rozwinięciem krótkotrwałego serialu "Police Squad!", wziął na warsztat konwencje filmów kryminalnych i szpiegowskich, wywracając je do góry nogami. Od kultowej sceny z odkurzaczem, przez występ na meczu baseballowym, aż po niezapomniane dialogi to wszystko złożyło się na dzieło, które na zawsze zmieniło oblicze parodii. Sukces był tak ogromny, że stał się motorem napędowym dla całej trylogii i otworzył Nielsenowi drzwi do kolejnych komediowych ról.

Naga broń 2½: Kto obroni prezydenta? (1991) jeszcze więcej absurdu i kultowych scen

Druga odsłona przygód Drebina, "Naga broń 2½: Kto obroni prezydenta?", udowodniła, że twórcy potrafią utrzymać poziom absurdu, a nawet go podnieść. Film z 1991 roku kontynuował tradycję slapsticku i błyskotliwych gagów, dodając do tego jeszcze więcej kultowych scen, które na stałe wpisały się w kanon komedii. Pamiętna scena z kolacją w restauracji, gdzie Drebin próbuje udawać kelnera, to tylko jeden z wielu przykładów, jak doskonale Nielsen potrafił bawić się konwencją. To właśnie w tej części, moim zdaniem, humor osiągnął swój szczyt, dostarczając widzom niezapomnianych wrażeń.

Naga broń 33 ⅓: Ostateczna zniewaga (1994) godne zwieńczenie trylogii?

Trzecia i ostatnia część trylogii, "Naga broń 33 ⅓: Ostateczna zniewaga" z 1994 roku, stanowiła godne zwieńczenie przygód Franka Drebina. Tym razem nasz bohater musiał przeniknąć do więzienia, by zapobiec atakowi terrorystycznemu podczas ceremonii wręczenia Oscarów. Film utrzymał charakterystyczny dla serii humor, choć niektórzy fani uważają, że nie dorównał dwóm poprzednim częściom. Mimo to, "Ostateczna zniewaga" dostarczyła wielu niezapomnianych momentów i pozwoliła pożegnać się z jedną z najbardziej ikonicznych postaci komediowych w historii kina. To była po prostu świetna zabawa od początku do końca, idealne ukoronowanie legendy Franka Drebina.

Przełomowy "Czy leci z nami pilot?" (1980)

Jak rola doktora Rumacka zdefiniowała na nowo karierę Nielsena?

Film "Czy leci z nami pilot?" (oryginalnie "Airplane!") z 1980 roku to absolutny kamień milowy w karierze Leslie Nielsena i w historii komedii w ogóle. To właśnie rola doktora Rumacka, wypowiadającego absurdalne kwestie z absolutną powagą, była katalizatorem jego komediowej transformacji. Współpraca z trio ZAZ (David Zucker, Jim Abrahams, Jerry Zucker) okazała się strzałem w dziesiątkę. Reżyserzy dostrzegli w Nielsenie coś, czego nikt wcześniej nie wykorzystał jego zdolność do bycia śmiertelnie poważnym w obliczu totalnego absurdu. To właśnie ta rola, gdzie jego postać była jedyną "normalną" w całym szaleństwie, ironicznie stała się fundamentem jego późniejszej, szalonej komediowej persony. Bez doktora Rumacka nie byłoby Franka Drebina, a kino straciłoby jednego z największych komików.

Najlepsze cytaty i gagi, które przeszły do historii kina

Film "Czy leci z nami pilot?" to prawdziwa kopalnia kultowych cytatów i gagów, które do dziś bawią i są często cytowane. Oto kilka moich ulubionych:

• "Surely you can't be serious." / "I am serious... and don't call me Shirley." (Z pewnością nie mówisz poważnie. / Mówię poważnie... i nie nazywaj mnie Shirley.) Ten dialog to absolutna klasyka, kwintesencja humoru Nielsena.
• Scena, w której doktor Rumack pyta stewardesę o jej problemy, a ona opowiada mu o swoim życiu, podczas gdy on słucha z kamienną twarzą, a następnie radzi jej, by "zebrała się w sobie".
• "We have to get this man to a hospital." / "A hospital? What is it?" (Musimy zabrać tego człowieka do szpitala. / Szpital? Co to jest?) Absurdalna reakcja na oczywistą potrzebę.
• Moment, gdy doktor Rumack, widząc panikę, próbuje uspokoić pasażerów, mówiąc: "Spokojnie, to tylko turbulencje... a nie, to ja tak trzęsę." (To nie jest dokładny cytat, ale oddaje ducha sceny, gdzie jego próby uspokojenia kończą się jeszcze większym chaosem).
• Kiedy pyta pasażera: "Jaka jest twoja historia, synu?", a ten zaczyna opowiadać całą swoją biografię, a Rumack tylko kiwa głową z powagą.

Nielsen w świecie parodii: Inne niezapomniane role

Dracula: Wampiry bez zębów (1995) czy król parodii poradził sobie z legendą horroru?

W 1995 roku Leslie Nielsen ponownie połączył siły z legendarnym Melem Brooksem (z którym wcześniej pracował przy "Kosmicznych jajach"), by stworzyć "Draculę: Wampiry bez zębów". To była parodia klasycznych filmów o wampirach, a Nielsen wcielił się w tytułową rolę Hrabiego Draculi. Muszę przyznać, że poradził sobie z tą ikoniczną postacią absolutnie genialnie. Jego Dracula to połączenie elegancji i totalnej niezdarności, co idealnie pasowało do jego komediowego stylu. Widok Nielsena jako wampira, który potyka się o własny płaszcz, zapomina o zębach lub ma problem z lataniem, to czysty komediowy złoto. Film doskonale wpisuje się w jego dorobek, pokazując, że potrafił zagrać każdą postać, nadając jej swój unikalny, absurdalny sznyt.

Szklanką po łapkach (1996) tajny agent, jakiego jeszcze nie było

Kolejnym filmem, który warto przypomnieć, jest "Szklanką po łapkach" z 1996 roku. To była parodia filmów szpiegowskich, ze szczególnym uwzględnieniem serii o Jamesie Bondzie. Leslie Nielsen wcielił się w rolę tajnego agenta Dicka Steele'a, który jest tak samo nieudolny, co przekonany o swojej skuteczności. Film pełen jest odniesień do klasycznych motywów szpiegowskich, wyśmiewając je w typowy dla Nielsena sposób. Jego Dick Steele to agent, jakiego jeszcze nie było elegancki, ale jednocześnie kompletnie nieprzystosowany do realiów tajnych misji. To była świetna okazja, by zobaczyć go w nieco innej, ale równie zabawnej roli, udowadniając, że potrafi parodiować każdy gatunek.

Ściągany (1998) gdy parodia staje się równie dobra co oryginał

W 1998 roku Nielsen zagrał w filmie "Ściągany", będącym parodią popularnego thrillera "Ścigany" z Harrisonem Fordem. W tej komedii, wcielając się w postać doktora Richarda Kimble'a (zmienionego na Richarda Rime'a), Nielsen ponownie pokazał, jak doskonale potrafi nadać komediowy ton poważnej historii. Film zręcznie wyśmiewał klisze gatunku, od scen pościgów po dramatyczne zwroty akcji, zamieniając je w absurdalne gagi. To, co w oryginale było pełne napięcia, u Nielsena stawało się źródłem niekontrolowanego śmiechu. Moim zdaniem, "Ściągany" to jeden z tych filmów, gdzie parodia jest tak dobrze wykonana, że niemal dorównuje jakością swojemu pierwowzorowi, a nawet go przewyższa w kategorii czystej rozrywki.

Straszny Film 3 i 4 jak Nielsen odnalazł się w nowej generacji parodii?

W XXI wieku Leslie Nielsen udowodnił, że potrafi odnaleźć się również w nowej fali parodii, występując w filmach "Straszny film 3" (2003) i "Straszny film 4" (2006). Wcielił się tam w rolę prezydenta USA, parodiując postacie z filmów takich jak "Znaki", "Matrix", "8. mila" czy "Piła". Mimo że były to już nieco inne czasy i inny rodzaj humoru niż ten z lat 80. i 90., Nielsen wciąż zachował swój charakterystyczny styl. Jego prezydent to postać równie nieudolna, co przekonana o swojej mądrości, co idealnie pasowało do konwencji "Strasznego filmu". To dowód na to, że jego talent komediowy był ponadczasowy i potrafił rozbawić publiczność niezależnie od zmieniających się trendów w komedii.

Mniej znane perełki w filmografii Leslie Nielsena

Poważne oblicze aktora: rola kapitana w "Tragedii Posejdona" (1972)

Zanim Leslie Nielsen stał się ikoną komedii, był przede wszystkim aktorem dramatycznym. Jedną z jego najbardziej pamiętnych poważnych ról jest postać kapitana Harrisona w filmie katastroficznym "Tragedia Posejdona" z 1972 roku. W tym filmie, opowiadającym o pasażerach uwięzionych na przewróconym statku, Nielsen zagrał z godnością i powagą, co doskonale kontrastuje z jego późniejszymi, szalonymi występami. Ta rola jest świetnym przypomnieniem o jego wszechstronności aktorskiej i o tym, jak głęboki był jego talent. To, że potrafił tak przekonująco zagrać zarówno tragicznego kapitana, jak i absurdalnego Franka Drebina, świadczy o jego niezwykłych umiejętnościach.

"Pan Magoo" (1997) niedoceniana rola, którą warto odkryć na nowo

Film "Pan Magoo" z 1997 roku, oparty na popularnej kreskówce, to kolejna produkcja, w której Leslie Nielsen zagrał tytułową rolę ekscentrycznego, krótkowidza milionera. Film ten, choć nie zdobył tak wielkiej popularności jak "Naga Broń", moim zdaniem jest niedoceniony i zdecydowanie warto go odkryć na nowo. Nielsen doskonale wcielił się w postać, która nieustannie pakuje się w kłopoty z powodu swojego słabego wzroku, ale zawsze, jakimś cudem, wychodzi z nich bez szwanku. To była rola stworzona dla niego, pełna slapsticku i absurdalnych sytuacji, które tylko on potrafił zagrać z taką naturalnością. Jeśli szukacie czegoś świeżego w jego filmografii, "Pan Magoo" to dobry wybór.

Jakie inne, zapomniane komedie z jego udziałem warto nadrobić?

Filmografia Leslie Nielsena jest naprawdę bogata i pełna mniej znanych, ale równie zabawnych perełek. Warto wspomnieć choćby o "Kosmicznych jajach" (1987) Mela Brooksa, gdzie zagrał drugoplanową, ale niezapomnianą rolę prezydenta Skrooba to była jego pierwsza współpraca z Brooksem. Inne tytuły, które mogą umknąć uwadze, to "Facet z odzysku" (1990) czy "Wampir w Brooklynie" (1995), choć w tym ostatnim jego rola jest niewielka. Zachęcam Was do eksplorowania jego szerszej filmografii. Nigdy nie wiadomo, na jaką komediową perełkę natraficie, bo z Nielsenem zawsze można liczyć na dobrą dawkę śmiechu.

Przeczytaj również: Stroje Mamma Mia - Jakie są inspiracje muzyczne w tym spektaklu?

Gdzie obejrzeć dziś filmy z Leslie Nielsenem?

Przegląd platform VOD i serwisów streamingowych w Polsce

Dobra wiadomość dla wszystkich fanów Leslie Nielsena: jego filmy, choć często są klasykami sprzed lat, wciąż są dostępne na wielu platformach VOD i serwisach streamingowych w Polsce. Dostępność tytułów może się zmieniać, ale zazwyczaj można je znaleźć w ofercie takich gigantów jak:

• Netflix: Często pojawiają się tam rotacyjnie wybrane tytuły, np. "Straszny film 3" i "4" lub inne komedie.
• HBO Max: Czasami w ich bibliotece można znaleźć "Czy leci z nami pilot?" lub inne klasyki.
• Amazon Prime Video: Oferuje zarówno w ramach subskrypcji, jak i do wypożyczenia/kupienia wiele filmów z Nielsenem, w tym serię "Naga Broń".
• Disney+: Choć to głównie produkcje Disneya, czasem pojawiają się tam filmy z katalogu 20th Century Fox, które mogą zawierać tytuły z Nielsenem.
• Player.pl, CDA Premium, Rakuten TV: To platformy, na których często można wypożyczyć lub kupić pojedyncze filmy, w tym te z Leslie Nielsenem. Warto sprawdzać ich oferty, ponieważ często mają w swoich bibliotekach całą trylogię "Nagiej Broni" czy "Czy leci z nami pilot?".

Czy klasyczne komedie Nielsena są jeszcze dostępne w telewizji?

Absolutnie tak! Klasyczne komedie z Leslie Nielsenem, zwłaszcza seria "Naga Broń" i "Czy leci z nami pilot?", to prawdziwe evergreeny polskiej telewizji. Pamiętam, jak w latach 90. i na początku XXI wieku były one emitowane w kółko, stając się synonimem niedzielnego popołudnia przed telewizorem. Dziś również można je regularnie znaleźć w ramówkach kanałów filmowych i komediowych, takich jak Stopklatka, Polsat Film, TVN Fabuła czy nawet na głównych kanałach Polsatu i TVN, szczególnie w weekendy lub podczas świąt. Ich popularność wciąż jest ogromna, co świadczy o tym, że humor Nielsena jest ponadczasowy i wciąż przyciąga przed ekrany rzesze widzów, zarówno tych, którzy pamiętają go z dawnych lat, jak i nowe pokolenia odkrywające jego geniusz.