Zanurz się ze mną w fascynujący świat kulisów jednego z najbardziej ikonicznych filmów w historii kina "Titanica" Jamesa Camerona. Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, co naprawdę działo się za kamerą, jak powstawały te zapierające dech w piersiach sceny i z jakimi wyzwaniami musieli zmierzyć się twórcy, to ten artykuł jest dla Ciebie. Przygotuj się na opowieści pełne pasji, poświęcenia, a czasem i szaleństwa, które pozwolą Ci spojrzeć na ten kultowy obraz z zupełnie nowej perspektywy.
Co działo się za kulisami "Titanica"? Niesamowite fakty z planu kultowego filmu Camerona
- Film "Titanic" stał się najdroższą produkcją w historii kina (ponad 200 mln USD), co zmusiło studio Fox do szukania wsparcia u konkurencji.
- Na potrzeby produkcji zbudowano niemal pełnowymiarową, 236-metrową replikę prawej burty statku w specjalnym basenie w Meksyku.
- James Cameron był reżyserem o niezwykle wymagającym stylu, a aktorzy, w tym Kate Winslet, zmagali się na planie z hipotermią i wyczerpaniem.
- Rola Jacka Dawsona była bliska Matthew McConaugheyowi, ale Cameron uparł się na Leonardo DiCaprio.
- Słynna piosenka "My Heart Will Go On" powstała potajemnie, wbrew początkowej woli reżysera, i zdobyła Oscara.
- Podczas jednego z ostatnich dni zdjęciowych ponad 80 członków ekipy filmowej, w tym Cameron, trafiło do szpitala po zatruciu zupy z homara fencyklidyną (PCP).
- Słynny portret Rose, rysowany w filmie przez Jacka, w rzeczywistości stworzył sam James Cameron.
Kiedy James Cameron rozpoczynał prace nad "Titanikiem", nikt nie spodziewał się, że budżet filmu osiągnie tak astronomiczne rozmiary. Początkowo zakładano około 110 milionów dolarów, ale z każdym kolejnym dniem zdjęciowym koszty rosły, aż ostatecznie przekroczyły 200 milionów dolarów. To uczyniło "Titanica" najdroższą produkcją w historii kina tamtych czasów i wywołało panikę w studio Fox, które w obawie przed finansową katastrofą musiało szukać wsparcia u konkurencyjnego Paramount Pictures. Ja jednak rozumiem Camerona jego wizja była tak monumentalna i szczegółowa, że nie było mowy o kompromisach. Reżyser był gotów podjąć każde ryzyko, aby wiernie oddać rozmach i tragedię Titanica, a studio, choć próbowało kontrolować wydatki, ostatecznie uległo jego determinacji.
Aby zrealizować tak ambitny projekt, niezbędne było stworzenie czegoś, co nigdy wcześniej nie powstało na taką skalę. W Rosarito w Meksyku zbudowano gigantyczne studio filmowe z basenem o pojemności 64 milionów litrów wody, w którym umieszczono niemal pełnowymiarową replikę prawej burty statku. Mierząca 236 metrów długości, była ona tylko nieznacznie krótsza od prawdziwego Titanica (269 metrów). Dbałość o detale była wręcz obsesyjna. Wnętrza, takie jak słynne Wielkie Schody, luksusowe apartamenty pierwszej klasy czy nawet kotłownia, zostały odtworzone z niewiarygodną precyzją, bazując na oryginalnych planach i zdjęciach. To pozwoliło aktorom i ekipie naprawdę poczuć się, jakby byli na pokładzie legendarnego liniowca.
Kasting do ról Jacka i Rose to osobna historia. Dziś trudno wyobrazić sobie kogoś innego niż Leonardo DiCaprio w roli Jacka Dawsona, ale prawda jest taka, że rola była bardzo blisko Matthew McConaugheya. Cameron jednak uparł się na DiCaprio, widząc w nim idealne połączenie chłopięcego uroku i wrażliwości. Z kolei o rolę Rose DeWitt Bukater walczyło wiele znanych aktorek, w tym Gwyneth Paltrow, Claire Danes czy Gabrielle Anwar. Jednak to Kate Winslet wykazała się największą determinacją. Wysyłała Cameronowi liczne notatki, dzwoniła do niego i nie dawała za wygraną, aż w końcu przekonała reżysera, że to ona jest idealną Rose. Jej upór i talent okazały się kluczowe dla sukcesu filmu.
Praca z nim to wojna.
I rzeczywiście, warunki na planie bywały mordercze, zwłaszcza podczas kręcenia scen w zimnej wodzie. Aktorzy spędzali długie godziny w gigantycznym basenie, gdzie temperatura wody była utrzymywana na niskim poziomie, aby wiernie oddać realia zatonięcia. Kate Winslet, która była w wielu scenach zanurzona w lodowatej wodzie, nabawiła się hipotermii i zapalenia płuc. To pokazuje, jak wielkie poświęcenie wkładali aktorzy i cała ekipa w ten film, pod wodzą Camerona, który nie uznawał kompromisów w dążeniu do perfekcji.
Jedna z najbardziej kuriozalnych i jednocześnie przerażających anegdot z planu "Titanica" wydarzyła się ostatniego dnia zdjęć w Nowej Szkocji. Ktoś (do dziś nie wiadomo kto) dodał fencyklidynę (PCP), silny środek psychoaktywny, do zupy z homara serwowanej całej ekipie. Efekt był dramatyczny ponad 80 członków ekipy filmowej, w tym sam James Cameron i aktor Bill Paxton, trafiło do szpitala z objawami zatrucia, halucynacjami i paranoją. To był prawdziwy koszmar, który na szczęście nie zakończył się tragicznie, ale na długo zapadł w pamięć wszystkim zaangażowanym w produkcję.
Zatopienie statku to bez wątpienia jedna z najbardziej pamiętnych sekwencji w filmie. Aby osiągnąć tak realistyczny i dramatyczny efekt, Cameron wykorzystał połączenie najnowszych technologii i tradycyjnych metod. Gigantyczna makieta statku, hydraulicznie sterowane części, które mogły się przechylać i łamać, oraz przełomowe jak na tamte czasy efekty CGI to wszystko złożyło się na ten spektakularny obraz. Wiele postaci widocznych na pokładzie tonącego statku to w rzeczywistości cyfrowo wygenerowani kaskaderzy. A skoro mowa o wizualnych smaczkach, to warto wspomnieć o słynnym portrecie Rose, rysowanym w filmie przez Jacka. Mało kto wie, że to James Cameron osobiście narysował ten szkic, co tylko podkreśla jego wszechstronność i zaangażowanie w każdy aspekt produkcji.
Cameron, jako historyk i pasjonat Titanica, dbał o wierność historyczną z niezwykłą precyzją. Zatrudnił ekspertów i konsultantów, aby każdy szczegół, od wystroju wnętrz po chronologię wydarzeń, był jak najbardziej zgodny z prawdą. Co ciekawe, czas trwania scen od zderzenia z górą lodową do całkowitego zatonięcia statku w filmie wynosi dokładnie 2 godziny i 40 minut, co odpowiada rzeczywistemu czasowi, jaki zajęło zatonięcie prawdziwego Titanica. Jednak nawet tak pedantyczny reżyser nie ustrzegł się drobnych błędów. Po premierze filmu, znany astrofizyk Neil deGrasse Tyson skrytykował Camerona za niedokładne odwzorowanie układu gwiazd na niebie w scenie, gdy Rose leży na dryfujących drzwiach. Cameron, z właściwą sobie skrupulatnością, przyznał się do błędu i poprawił tę scenę w reedycji 3D filmu, co jest dowodem na jego ciągłe dążenie do perfekcji.
Na koniec, historia piosenki "My Heart Will Go On" to kolejny dowód na to, że nawet James Cameron potrafi zmienić zdanie. Reżyser początkowo kategorycznie nie chciał żadnych piosenek w filmie, obawiając się, że odwrócą one uwagę od dramatu i powagi wydarzeń. Jednak kompozytor James Horner, wierząc w moc muzyki, potajemnie nagrał utwór z Céline Dion. Kiedy zaprezentował gotową piosenkę Cameronowi, ten był początkowo sceptyczny, ale ostatecznie dał się przekonać. Decyzja okazała się strzałem w dziesiątkę "My Heart Will Go On" stało się jednym z największych hitów wszech czasów, zdobywając Oscara i na zawsze wiążąc się z filmem "Titanic". To pokazuje, że czasem nawet największy wizjoner potrzebuje odrobiny perswazji, aby dostrzec coś naprawdę wyjątkowego.
Tagi
Udostępnij artykuł
